#UrbanKidPenPal · geschreven in december 2016
Als ik mijn vader mis, schrijf ik een artikel.
In 1994 was ik 13 en had ik een penvriend: David G. Kendall, hoogleraar aan de Universiteit van Cambridge.
Kort geleden vond ik thuis een van zijn brieven terug en wilde ik hem opzoeken, kijken of ik hem kon vinden. Dat lukte. David overleed in 2007, op zijn 87e.
Tot mijn verbazing bleek David een grootheid in de Britse wiskunde te zijn geweest.
Mijn vader, een plaatselijke autoriteit in dezelfde wereld van de kansrekening, had ons aan elkaar voorgesteld op een wiskundecongres in Sinaia. Ik denk dat het ook de laatste keer was dat ik met mijn vader de stad uit ging.
David Kendall was the first Professor of Mathematical Statistics at Cambridge University and the founding father and grand old man of British probability.
Ik schreef David over mijn spannende leven als dertienjarige; hij schreef terug met lange brieven, met genummerde bladzijden, dubbelgevouwen en vol levenslessen. Ze kwamen in enveloppen die we in Roemenië niet hadden, met de koningin op de postzegel.
Ik weet niet meer hoe goed mijn Engels was, maar ik weet zeker dat mijn vader ervoor zorgde dat ik iets begrijpelijks schreef.
Ik weet nog dat zijn handschrift me fascineerde. Het was niet erg leesbaar, maar zijn g’s en y’s hadden een karakter dat ik wilde nadoen.
Hij vertelde me over zijn dagelijks leven, over zijn liefde voor sterrenkunde en archeologie, en over de vreugde van een fossiele schelp vinden in Whitby, aan de noordoostkust van Engeland.
Hij ging er elke zomer terug, naar de kust bij Whitby, omdat zijn moeder en al zijn voorouders er hadden gewoond, en elk jaar ontdekte hij nieuwe neven en nichten.
Ik vond het geweldig dat zo’n belangrijke man de tijd nam om een jongen van 13 te schrijven. Ik dacht graag dat ik, hoe druk hij het ook had, waarschijnlijk zijn enige penvriend was, en daardoor waardeerde ik onze vriendschap nog meer.
Een paar jaar later werd e-mail gewoon, en penvrienden zetten hun mooie vriendschappen voort met snelle, kille berichten, die wel meteen aankwamen.
Ik weet niet hoe het met jullie kinderen zit, maar mijn dochter ontdekt net de geheimen van het alfabet en hoewel ze geen huiswerk heeft (Waldorf, nietwaar), zie ik haar overal in huis dingen op papiertjes schrijven. Haar laatste penvriend was Sinterklaas zelf.
Ik zou het fijn vinden als ze andere kinderen schreef. En ik denk dat anderen haar graag zouden schrijven. Wat denken jullie, doen we het ouderwets?
Je kunt in het leven echt alles doen, met één regel: val de anderen niet lastig.
Mihai Dragomirescu senior
Wat er daarna gebeurde · november 2026
Het project sloeg aan. Ik heb het niet afgemaakt.
Na dit artikel meldden zich meer dan 70 kinderen en volwassenen aan, uit Roemenië en van Roemenen in het buitenland, van Norwich tot Wil en Delft. Het plan was eenvoudig: na 13 december zou ik ze in een spreadsheet koppelen en elke familie het adres van een penvriend sturen.
Het technische deel heb ik nooit afgemaakt. Wie zich aanmeldde, kreeg nooit een penvriend. Ik ben ze excuses verschuldigd, en die maak ik hier, waar ik de belofte deed.
In november 2026 ben ik opnieuw begonnen, dit keer met een systeem dat mensen echt koppelt, op taal, leeftijd en wat ze leuk vinden. Ik heb net elke familie die zich toen aanmeldde geschreven, met de datum van hun aanmelding en één vraag: willen jullie nog steeds een penvriend? Wie ja zegt, is als eerste aan de beurt.
0 Reacties