Op vrijdagavond 30 oktober, om 17:28, klapte ik mijn laptop open en vroeg een AI-assistent om naar UrbanKID te kijken. Zaterdag rond 15:00 was de site die je nu leest een andere. Een korte nacht slaap inbegrepen. Ik heb geen regel code geschreven en ben geen enkele keer in het beheerpaneel geweest.
Dana schreef in maart 2009 het eerste bericht op UrbanKID. Ze was in verwachting, ik keek naar haar en we dachten allebei te weten wat er kwam. Er zijn 17 jaar voorbijgegaan. De kinderen zijn groot geworden, de site verzamelde meer dan 6.000 artikelen, tientallen auteurs en reacties van mensen die ons om 3 uur ’s nachts schreven met een baby in hun armen. En langzaam, zoals elk huis waar je te lang woont, raakte hij vol dingen die je niet meer zag.
Ik begon het samen met Matei Garici, toen we collega’s waren bij MediaPro Interactiv. Orlando Nicoară gaf ons toen de kans, en genoeg geld om een redacteur aan te nemen, om naast ons werk aan een hartsproject te werken. Later hielden Vivi Floricică en Roxana Jilăveanu UrbanKID jarenlang in leven als hoofdredacteuren.
Banners. Advertentiescripts. Vergeten plugins. Een pagina die op een telefoon 8,7 MB downloadde, zo’n vier grote foto’s en nog 285 stukjes code, om je een paar koppen te laten zien. En waarvoor? Voor een paar dollar per maand.
Ik kwam terug van vakantie en keek ernaar als een vreemde
We waren een paar dagen in Spanje. Valencia, de zee, veel wandelen, kinderen die nu tot mijn schouder komen en overal een mening over hebben. Als je terugkomt van een mooie plek, zie je je eigen huis anders. Ik opende urbankid.ro op mijn telefoon en schaamde me een beetje.
17 jaar homepages
Voor ik vertel wat er veranderde: kijk hoe de homepage er door de jaren heen uitzag. Ik haalde ze uit het Internet Archive, die prachtige bibliotheek die het internet beter onthoudt dan wij. Veeg naar links.
Schermafbeeldingen uit het Internet Archive. Ontbreekt er een afbeelding, dan ontbreekt die ook in het archief.
Hoe het gedaan is, in gewone woorden
Stel je een razendsnelle vakman voor die nooit moe wordt en alles heeft gelezen wat er ooit over huizen is geschreven. Hij heeft geen smaak en weet niet hoe jij wilt wonen. Maar zeg “ik wil hier meer licht” en hij is klaar voor je koffie op is. Zo ongeveer werk je vandaag met een AI-assistent.
Ik begon met een gesprek in ChatGPT, waarin ik beschreef wat ik wilde: een moderner ontwerp dat de artikelen en de auteurs laat zien, snel laadt en er goed uitziet op een telefoon. Ik kreeg een pagina. Die gaf ik door aan Claude, de assistent die de rest deed, rechtstreeks verbonden met de site. Daarna kwam mijn deel: kijken, zeggen wat ik niet mooi vond en screenshots van mijn telefoon blijven sturen.
“Het logo is te klein.” “Dit stuk is een beetje saai.” “Deze link gaat naar een lege pagina.” “Waarom doen de foto’s het niet meer?” Dat was al mijn programmeerwerk. De nieuwe site stond naast de oude, op een apart adres, tot ik “gaan” zei. Jullie zagen tot dan niets.
- OpruimenUpdates, beveiliging, oude plugins bij het vuil. Je schildert geen vochtige muren.
- Het nieuwe ontwerpEén pagina, als vertrekpunt.
- De overstapDe nieuwe homepage en alle artikelen, in de nieuwe look.
- LinksOude artikelen aan elkaar gelinkt, zodat er geen alleen blijft.
- ’s Ochtends, met de telefoonIk las als een bezoeker en vond steeds wat niet werkte.
- Categoriepagina’sEen klein magazine, met filters op auteur en jaar.
- De illustratiesZodat het meer lijkt op een plek die mensen maakten.
Dat “minder dan 24 uur” klopt, maar laat je er niet door misleiden. Het ontwerp zelf, van het eerste idee tot de site online stond, kostte 2 uur en 45 minuten. De rest was er iets van ons van maken. En er is nog werk: ik ga hem volledig vertalen in meerdere talen.
26 → 88de snelheidsscore van Google, op een telefoon
46 → 100dezelfde score, op een computer
8,7 → 0,8 MBwat je telefoon downloadt voor de homepage
42 → 5,3 stot het belangrijkste deel van de pagina verschijnt, op een trage telefoon
Wat er veranderde
We veranderden
- Divi, van 4 naar 5. Dat stond niet gepland. Het kwam als onverwachte bonus van de updates, en daarna controleerde ik elk type pagina.
- De look, overal. Homepage, artikelen, categorieën, auteurs, zelfs de foutpagina.
- De advertenties. Ik haalde ze allemaal weg, samen met de scripts die je volgden. Een paar dollar per maand was jullie geduld niet waard.
- De alinea’s. 4.455 oude artikelen waren één blok tekst. Nu ademen ze: van 28.889 alinea’s naar 59.513.
- Hoe je dingen vindt. Filters, links tussen artikelen, planken met de hele bibliotheek.
- Wat Google ziet. Meer dan 9.000 lege tagpagina’s verdwenen uit de zoekresultaten.
We hielden
- Alle teksten. Precies zoals ze geschreven zijn. Ik controleerde woord voor woord, in alle 6.085 artikelen.
- De adressen. Oude links werken nog steeds.
- De reacties. Allemaal. Ze zijn de helft van de site.
- 30 handgemaakte pagina’s. Festivals, kaarten, dingen met liefde getekend. Ze blijven zoals ze waren.
- De glimlach in het logo. En “ouder zijn is fun”. Vooral als het dat niet is.
Twee hoekjes met eigen regels
Niet alles op UrbanKID is een gewoon artikel. Twee rubrieken kregen een eigen look, omdat mensen er voor iets anders komen.
Pui de compuneri (opstellen)
560 opzetjes voor opstellen, begonnen door Sandra en voortgezet door Roxana. Leerlingen komen hier meestal de avond voor het huiswerk, dus elk staat nu op een schriftblad, met lijntjes en kantlijn, en ernaast staat duidelijk: lees het, sluit dan de pagina en schrijf het in je eigen woorden. Zonder ruis eromheen, met andere onderwerpen bij de hand.
Cuca Cuca
“Cuca-cuca” was Ioana’s woord voor elk scherm, en het project won in 2012 de categorie Audio-Video op Webstock. Nu lijkt het op een kleine tv: rijen filmpjes, je kiest de leeftijd van het kind en drukt op play in de pagina zelf. Veel filmpjes waren intussen van YouTube verdwenen, dus ik controleerde elke link en er bleven er 70 over die echt werken.
Hoe ik AI gebruikte, en waar het me niet helpt
De AI las de hele bibliotheek, verplaatste, controleerde, repareerde. Hij haalde de advertenties weg, vond waarom de pagina traag laadde, vergeleek alle teksten om zeker te zijn dat er geen woord verloren ging. Dingen waarvoor ik een team had betaald en maanden had gewacht.
Maar hij maakte ook fouten. Eén keer kortte hij een opstel in van 393 woorden tot 9. Dat ving hij zelf op, voordat het bij jullie kwam. Een andere keer maakte hij de pagina leeg met Dana’s dagboek, en die ving ik zelf op, op mijn telefoon, zaterdagochtend. En de oude foto’s: ik ontdekte meer dan 2.300 afbeeldingen die niet meer laadden, sommige al jaren, zonder dat we het wisten. Veel heb ik gerepareerd. Andere zijn voorgoed weg, ook galerijen uit de eerste jaren.
De illustraties op de site zijn ook met AI gemaakt, op mijn aanwijzingen.
Wat blijft menselijk? Weten wat je wilt. Voelen wanneer iets vals klinkt. Geven om wie er leest. Niemand doet dat voor je, hoe snel hij ook schrijft.
het deed me ergens aan denken.
Wat Respira for WordPress is
Ik moet jullie iets vertellen: Respira is mijn product. Ik heb het zelf gebouwd, vanaf nul, en ik werk er nu bijna de hele tijd aan.
Het is een WordPress-plugin waarmee een AI-assistent, zoals ChatGPT of Claude, rechtstreeks op je site werkt. In dezelfde paginabouwer die je al hebt, met een veiligheidskopie voor elke wijziging, zodat je altijd terug kunt. “Respira” betekent “adem” in het Roemeens, en daar gaat het om: je kunt ademhalen, want elke wijziging is terug te draaien.
Deze vernieuwing is ook een test op mijn eigen huid. Ben je benieuwd naar de technische details, de cijfers en alle fouten één voor één opgeschreven, dan staat alles in een casestudy op respira.press.
En nu?
Maak hem nu alsjeblieft stuk. Loop erdoor als door een nieuw huis, open alle deuren en vertel me in de reacties wat niet werkt, wat je mist of wat vroeger beter was. De oude homepage staat nog hier, uit nostalgie.
Dank je dat je hier bent, sommigen al 17 jaar. Ouder zijn is fun. Dat blijft gelden.
0 Reacties